Τι λες τώρα
Posted by: vital on: April 21, 2007
Προσπάθησα… στ’ αλήθεια! Αλλά το τρένο τρέχει κι η μουσική είναι ταξιδιάρικη. Τι να σου πω… κοίτα να ζήσεις! Δεν ζούμε για πάντα κι όταν θα θυμηθείς να ζήσεις δεν θα μπορείς. Την θυμάσαι εκείνη τη γιαγιά στο κέντρο στην Αθήνα; ‘Μα τι κάνετε; Μην μου πείτε οτι κουραστήκατε! Άντε βρε σηκωθήτε και τρέξτε! Θα’ρθει καιρός που θα θέλετε και δεν θα μπορείτε!’. Γειά σου ρε γιαγιά!
Performancing for Firefox
Posted by: vital on: February 26, 2007
Performancing for Firefox is a full featured blog editor that sits right within Firefox.
Μετά το Windows Live Writer, βρήκα κι αυτό κι ήρθε κι έδεσε! Μόλις το εγκατέστησα και δείχνει πραγματικά πολύ καλό! Το γεγονός ότι είναι ενσωματωμένο στον Firefox το κάνει πολύ χρήσιμο, ειδικά σε όσους αρέσει να κάνουν blogging σχετικά με θέματα που συναντούν καθώς σερφάρουν. Για του λόγου το αληθές, αυτό το post το έγραψα στο performancing. It’s really cool! Give it a try!
Α! Ξέχασα να πω το βασικότερο! Συνεργάζεται πολύ καλά με WordPress και με τα blogs που φιλοξενούνται στο WordPress.com. Αν πάλι αντιμετωπίσεις δυσκολίες, ρίξε μια ματιά εδώ: Does Performancing work with WordPress.com?
Κι όμως ξέχασα
Posted by: vital on: February 25, 2007
Σπάνια ξεχνάω στοίχους που ‘χεις γράψει. Κι όμως σήμερα έχω σπάσει το κεφάλι μου αλλά μόνο τις τρεις πρώτες αράδες μπόρεσα να θυμηθώ… γαμώτο!
Βλέπω την ψυχή καρφωμένη ψηλά σ’ έναν τοίχο
βλέπω να στάζουν λέξεις, σκέψεις κι όνειρα
κι όλα στέκουν, ισορροπούν πονώντας.
Χμμμ.. τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον μόνο αυτές τις τρεις αράδες είχα ανάγκη να θυμηθώ.
Στο λιμάνι
Posted by: vital on: February 25, 2007
Το απόγευμα κατεβήκαμε στο λιμάνι και κάναμε βόλτες. Κάποια στιγμή προχώρησες μπροστά και μπήκες στα στενά ενώ εγώ αφαιρέθηκα κοιτώντας εκείνον τον πιτσιρικά που με το ένα χέρι κρατούσε τη μάνα του και με το άλλο ένα τεράστιο παγωτό που έγλειφε με μανία. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τη θάλασσα και τα παιδιά. Προχώρησα μόνη κάνοντας στάσεις ανά διαστήματα για να σε ψάξω με τα μάτια. Βαρέθηκα. Στάθηκα δίπλα σε μια αναποδογυρισμένη βάρκα και προσπαθούσα να καταλάβω που στο καλό έχεις πάει. Έστριψα ένα τσιγάρο. Το άναψα. Άρχισα κι εγώ να ρουφάω με μανία όπως το παιδί με το παγωτό. Από πάνω πέταγαν μερικά βρώμικα γλαρόπουλα. Θυμήθηκα τους στοίχους που είχες γράψει πέρυσι τέτοιο καιρό όταν τελείωσαν οι διακοπές και γυρίσαμε στην πόλη.
Θα βρω μια θάλασσα μεγάλη
και κει που ‘σκαν τα κύματα θα ρίξω τη ψυχή μου
για να ξεπλύνω την μιζέρια μου.
Θαμμένος στην άμμο θα φτιάξω όνειρα γλαρόπουλα
λευκά, βουτηγμένα στην αρμύρα
και θα χορέψω με τον άνεμο.
Έτσι ελεύθερη θα ευχηθώ να μείνει η ζωή μου.
Ποτέ δεν μπόρεσα να δω τη ζωή έτσι περίεργα, φιλοσοφημένα. Αλλά μου άρεσε πολύ που το έκανες εσύ.
Έτσι και σήμερα. Εγώ καθισμένη στο μικρό καφέ της γειτονιάς κι εσύ ακόμα δεν έχεις έρθει. Μόλις έσβησα και το δεύτερο τσιγάρο. Θα περιμένω λίγο ακόμα κι έπειτα θα μπω κι εγώ μέσα στα στενά. Εξάλλου δεν χανόμαστε, το ξέρω.
Έτσι για να τριτώσει
Posted by: vital on: February 21, 2007
Είναι Τρίτη (ξημερώματα Τετάρτης), σε δυο μέρες η κόρη μου κλείνει τους τρεις μήνες κι αυτό είναι το τρίτο post στο καπάκι μπας και το πάρω απόφαση ν’ ασχοληθώ. Θέλω πολύ να γράψω γι’ αυτή την εμπειρία, εννοώ τη γέννηση και τους πρώτους μήνες με την κόρη μου.
Καλά όχι τώρα όμως γιατί κοντεύει να με πάρει ο ύπνος πάνω στο πληκτρολόγιο. Αυτό είπαμε ήταν έτσι, απλά για να τριτώσει. Από αύριο τα σπουδαία.
Windows Live Writer
Posted by: vital on: February 21, 2007
Όσοι έχετε blog ρίξτε μια ματιά σε αυτό το προγραμματάκι: Windows Live Writer
Είναι μια desktop εφαρμογή με την οποία μπορείς να κάνεις post στο blog σου πολύ εύκολα και γρήγορα. Είναι σε beta αλλά δουλεύει μια χαρά. Εμένα τουλάχιστον μου αρέσει πολύ!
Ναι καλά…
Posted by: vital on: February 21, 2007
Ξέρεις πόσες φορές έχω πει να ξεκινήσω ένα blog και γράφω καναδυό posts, μετά τα σβήνω και το ξεχνάω; Δεν ξέρω, είναι η μαλακία που μ’ έχει πιάσει και ψάχνω χρηστικότητα στα πάντα. Τέλος πάντων! Δεν είναι οτι έχω και πολλά να γράψω. Τα τελευταία χρόνια ως επί των πλείστων διαβάζω τεχνικά θέματα και η ζωή μου είναι σε μεγαλύτερο βαθμό virtual παρά πραγματική. Καλά που ήρθε η κόρη μου και μου βάζει τις φωνές. Όχι αν θες μη πάρεις τα ίσια σου.
Πραγματικά θα ήθελα να τα δω λίγο πιο χαλαρά και με χιούμορ τα πράγματα αλλά δεν μου βγαίνει. Όταν παω να βγω λίγο παρα έξω σαν ο εαυτός μου να με καλεί στη γνωστή εσωστρέφια, σαν να πατάει φρένο… μπλοκάρω! Την εσωστρέφια ακολουθεί η μελαγχολία και από ‘κει τα γνωστά, άντε να κάνουμε καμία δουλειά γιατί πέρασε κι η ώρα.
Random Photo
|
