Σπάνια ξεχνάω στοίχους που ‘χεις γράψει. Κι όμως σήμερα έχω σπάσει το κεφάλι μου αλλά μόνο τις τρεις πρώτες αράδες μπόρεσα να θυμηθώ… γαμώτο!

Βλέπω την ψυχή καρφωμένη ψηλά σ’ έναν τοίχο
βλέπω να στάζουν λέξεις, σκέψεις κι όνειρα
κι όλα στέκουν, ισορροπούν πονώντας.

Χμμμ.. τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον μόνο αυτές τις τρεις αράδες είχα ανάγκη να θυμηθώ.